باران

می لعل مذابست و صراحی کان است

جسم است پیاله و شرابش جان است

آن جام بلورین که ز می خندان است

اشکی است که خون دل درو پنهان است

می نوش که عمر جاودانی اینست

     خود حاصلت از دور جوانی اینست

هنگام گل و باده و یاران سرمست

     خوش باش دمی که زندگانی اینست

نیکی و بدی که در نهاد بشر است

      شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل

      چرخ از تو هزار بار بیچاره‌تر است

در هر دشتی که لاله‌زاری بوده‌ست

     از سرخی خون شهریاری بوده‌ست

هر شاخ بنفشه کز زمین میروید

     خالی است که بر رخ نگاری بوده‌ست

هر ذره که در خاک زمینی بوده است

  پیش از من و تو تاج و نگینی بوده است

گرد از رخ نازنین به آزرم فشان

  کانهم رخ خوب نازنینی بوده است

هر سبزه که برکنار جوئی رسته است

  گویی ز لب فرشته خویی رسته است

پا بر سر سبزه تا بخواری ننهی

  کان سبزه ز خاک لاله رویی رسته است

یک جرعه می ز ملک کاووس به است

 از تخت قباد و ملکت طوس به است

هر ناله که رندی به سحرگاه زند

 از طاعت زاهدان سالوس به است